Abeltje Tasman

New Destination!

Vandaag zijn we, na een nacht slecht geslapen te hebben, met de auto richting Motueka vertrokken. Gisteravond hadden we Saint Clair’s vintage feest (de winery), om het einde van dit seizoen te vieren. We vonden het allebei wel weer lekker om eindelijk verder te gaan en het mooie landschap te zien.  De bergen zijn echt enorm en alles is veel groener dan op het noordereiland. We hebben van de week onze trip gepland naar het Abel Tasman Park, daar zitten we nu dus dichtbij. Dat schijnt echt een enorm mooi park te zijn met blauw water en witte stranden. Dus we gaan een 4 daagse hike doen, hebben backpacks gekocht, speciale kleding, dus we hoeven alleen nog maar onze voedsel voorraad in te slaan. Daarna moeten we waarschijnlijk wel weer werken, maar we zijn er in ieder geval dan weer tussenuit geweest.

Op dit moment zitten we dus in Motueka, dat ligt onder het Abel Tasman park. Abel Tasman was trouwens een Nederlandse ontdekkingsreiziger in het midden van de jaren 1600. Hij ontdekte Tasmanië, Nieuw-Zeeland en Tongatapu toen hij als opdracht Australië moest onderzoeken (dat heette toen Nieuw-Holland). Leuk dat Nederland daar zo’n grote rol in heeft gespeeld.
We zitten in een gezellig hostel in een 6 bed dorm. Is wel weer wat anders dan een private room in de duncannon (ons vorige hostel).

Maargoed, wij gaan ons verheugen op onze trip zaterdag! Foto’s volgen daarna!

3 weeks in Blenheim

Hi there!

Eindelijk weer eens een berichtje van ons. Zoals al eerder gezegd te hebben is het nogal moeilijk om aan goedkoop internet te komen, vooral Wi-Fi is hier nergens gratis. Dus heb ik mezelf maar overgehaald om 100 mb (voor 10$!!) te kopen.
We zitten nu al drie weken, vanaf 27 maart, in Blenheim, regio Malbourough, op het Zuidereiland. Het gaat helemaal goed met ons. We verblijven in een soort kamp achtig hostel 'Duncannon', met allemaal kamertjes voor 2 personen.
De omgeving is prachtig, de bergen zijn hier al veel hoger dan op het Noordereiland en je ziet soms zelfs al sneeuw op de bergtoppen liggen.

Helaas begint het weer wel een stuk minder te worden, echt herfst. Veel bewolking, af en toe een buitje. Maargoed, na zo’n enorm mooie zomer maakt dat weinig uit. Behalve dat Lars en ik snel naar het zuiden moeten gaan reizen, omdat dat deel het dichtst bij Antartica ligt en dus heel koud en regenachtig kan worden. Lars werkt nu al 3 weken in de winery ‘Saint Clair’ een hele goeie wijnmaker, en ik ben geswitcht van winery naar fruitplukken. De 12 hour shifts waren niks voor mij.
Volgende keer hoop ik een baantje in retail (detailhandel) te vinden, daar kijk ik nu al naar uit! Want het fruitplukken is heel erg onregelmatig en het vintage seizoen is alweer bijna voorbij. Dus dat wordt nog een tijdje werken (zoeken)! 

Voor de rest hebben we niet heel veel spannende dingen meegemaakt de laatste drie weken, vooral werken, films kijken, eten en slapen. Zelf heb ik nu al drie dagen vrij, en Lars heeft 1 keer in de 8 dagen vrij van zijn drukke baantje. Hij is wel heel trots op zichzelf dat hij het zo goed volhoud, en ik ben ook heel trots op hem!

Met Siepie de tweede gaat het ook goed ondanks zijn deuk. Hij is goed door de WOF (warrant of fitness) oftewel APK gekomen. Alleen twee nieuwe stadslichten voor 10$.  En hij heeft nieuwe remvloeistof nodig, dus dat moet dan ook maar!

Hoe is het weer nu in Nederland, wordt het alweer wat lenteachtiger? Hoop voor jullie dat het zonnetje snel gaat schijnen. Ik heb het gevoel dat hij jullie kant op komt want hier is hij bijna niet meer te zien! 

Verder is het nu een spannende tijd omdat Douwe en Chantal al heel snel hun kindje krijgen, en dat betekend dat ik voor de 4^e keer tante wordt van een neefje of nichtje! Een dikke knuffel van ons.
Ook is pap bijna jarig (ik weet dat hij daar echt niks mee heeft) haha. En oma alvast succes voor de 19^e (of de 18^e voor jullie?)! En Hennie nog gefeliciteerd hihi. En Merel die de 22^e gaat afrijden! Ook alvast gefeliciteerd want ik weet zeker dat je hem gaat halen! Zo ben weer helemaal geupdated.

Nou veel liefs van ons uit Nieuw-Zeeland en groetjes aan iedereen, and we hope to hear from you soon! Geen foto’s dit keer ivm internet.

Xxx Sanne en Lars

Lars has arrived!

Hoihoi!

Eindelijk, na weken wachten is Lars gisterochtend om 10:30 aangekomen in Napier!! Hij was en is nog steeds hartstikke moe. Begrijpelijk na zo’n enorm lange reis van rond de 40 uur. Kitty en ik haalden hem van het vliegveld, Peter en de jongens waren werken/school. Siepie de tweede heeft ons weer veilig thuis gebracht :) Ook had Lars allemaal cadeautjes van iedereen meegenomen. Dat was natuurlijk ook heel erg leuk!

Filmpje: Lars die aankomt in Napier

Eerst hebben we Lars rondgeleid in huis, en toen heeft hij zijn koffer uitgepakt. Kitty maakte snel nog wat slagroom voor onze zelfgemaakte appeltaart die we speciaal voor Lars hadden gemaakt. Toen hebben we met z’n drietjes lekker buiten in het zonnetje gezeten en kon Lars bijkomen van alle indrukken. En bijbruinen natuurlijk. De appeltaart was trouwens heerlijk al zeg ik het zelf.
We zijn nog kort de stad in geweest en hebben alvast een afspraak gemaakt bij de kiwibank om een bankrekening te openen. ’S Avonds hadden we een heerlijk toetje (zelfgemaakte teramisu) voor Lars klaarstaan na het eten. Yammmmmm. 

Vandaag zijn Lars en ik al om een uurtje of 12 op pad gegaan, naar White Pine Bush om een wandeling te maken. Alles om Lars wakker te houden, want hij moet zich nog wel even aanpassen aan de tijden natuurlijk (hij ligt nu al bijna te slapen op de bank). We hebben enorme bomen gezien in het bos, echt hudge! Daarna zijn we doorgereden naar Waipatiki Beach, een mooi strand waar Kitty en Peter mij ook de eerste week hebben meegenomen. We hebben samen gewandeld langs de rots met een mooi blauwe oceaan als uitzicht. Was echt een heel gezellig dagje en een lekker zonnetje.

We doen het nog een beetje rustig aan, want zo te zien duurt het nog wel een paar dagen voordat Lars helemaal weer opgeladen is en zich aangepast heeft hahah.

Filmpje: Lars en ik in Siepie de tweede

Filmpje: White Pine Bush natuur

Gelukkig is er nog enorm veel te doen en te zien hier in de buurt. Mooie bergen, mooie wandelingen, mooie natuur. Gewoon even lekker relaxen na al dat werken van hem.

De tangoriro crossing en hobbits

Hoi hoi!

EINDELIJK! Ik kan mijn laptop weer gebruiken. Heb vandaag een laptop oplader gekocht, de verzekering gemaild en nu maar hopen dat het vergoed wordt.

In de afgelopen weken heb ik echt enorm veel meegemaakt, waaronder de roadtrip met Guus en Jeroen na mijn baantje als Au Pair in Auckland. We hebben zoveel gelachen samen, zoveel gezien. Was echt een geslaagde roadtrip en ik mis ze nog steeds een beetje.  De jongens zijn doorgegaan naar het zuidereiland, en ik bleef een weekje hangen in een hostel in Wellington. Wellington is denk ik wel de drukste en levendigste stad van het noordereiland. 

Ik heb zoveel verhalen om te vertellen en foto’s om te laten zien, maar omdat ik geen laptop had wordt het wel een erg lang verhaal als ik alles moet gaan vertellen. Maar één ding wil ik toch graag kwijt, en dat is de hike (zware wandeling) op de tangoriro crossing.

Dat is dus een zware wandeling waar we 16 uur over hebben gedaan. De eerste dag 11 uur en de tweede dag 5 uur, en we bleven daar slapen in een hut. Guus en Erica gingen de Mount Doom (Mordor van de Lord of the Rings) beklimmen (waar Guus zijn ring van zijn ex vriendin in heeft gegooit net als Frodo) en ik liep verder omdat ik toch wat langzamer was. Na een paar uur kom je op een pad waar niet veel mensen komen, omdat die meestal maar 6 uur lopen en dan weer teruggaan, maar wij deden de hele cirkel.

Dus ik liep alleen voor uren, in een dor steppeachtig klimaat midden in de bergen. Geen schaduw, alleen kleine bosjes en je kijkt kilometers voor je uit en ziet niemand. Je volgt dus de paaltjes om het juiste pad te volgen. Als je stilstaat hoor je niks. Echt letterlijk niks, net alsof je doof bent. Het was enorm zwaar vooral omdat ik niet echt fit was en ALS je dan iemand tegen kwam, was het zo speciaal. Ik dacht dat ik de eerste hut nooit zou vinden (wij sliepen in de tweede hut, die vanaf de eerste hut nog 3 uur lopen was). Ik dacht echt dat ik gek werd, ik dacht dat ik mensen achter me hoorde maar zag niemand. Elke keer als ik een heuvel op was hoopte ik een hut te zien, maar vaak was het dan weer kilometers ver kijken en geen hut te zien. Na wanhopig verder te hebben gelopen zag ik EINDELIJK de eerste hut, die echt verrassend klein was. Er liepen nog wat mensen omheen en in de hut, maar iedereen was duidelijk moe. Ik heb snel wat gegeten, gedronken en ben verder gelopen, omdat ik wist dat ik nog 3 uur alleen moest door dat verlaten landschap.

 

Vulkaan die laatst is uitgebarsten. Gebied is nu verboden terrein.

 Het was wel echt heel speciaal, want je loopt tussen twee vulkanen in. Aan de linkerkant een vulkaan met sneeuw op de top, aan de rechterkant een van de actiefste vulkanen uit dat gebied (ze zijn allemaal nog actief), Mount Doom. Op het tweede gedeelte kwam ik twee keer mensen tegen, en toen hun zeiden dat het nog maar 1,5 uur 2 uur lopen was, was ik zo blij. Ik liep stevig verder en dacht aan dat als ik dit straks gedaan had, ik echt super trots op mezelf moest zijn. Het meisje zei: ‘Als je in het bos komt weet je dat je dichtbij bent’. Dus van steppe ging je opeens over in een bos. Heel vreemd was dat. Na een uur in het bos te hebben gelopen kwam ik weer uit in een steppeachtig klimaat en zag dat in de verte nog een bos was. Dat was dus het bos wat dat meisje bedoelde en toen ging het eigenlijk wel snel.

Mount Doom. Mordor van The Lord of the Rings (waar de ring vernietigd wordt).

                                                   (wat je dus uren lang hoort en ziet)

 Ik was zo blij toen ik de hut in de verte zag, ik kon niet wachten om mijn schoenen uit te doen en gewoon daar te zijn. Ondertussen was ik heel erg bezorgd om Guus en Erica, omdat de Mount Doom vulkaan heel erg zwaar was en alleen voor professionele hikers. Dus onderweg had ik iedereen verteld over ‘A Dutch couple’. Ook in de hut had ik iedereen al geïnformeerd en dat als ze er na 8 uur nog niet waren ze zouden gaan informeren bij andere hutten. Dus ik ging in mijn bed liggen (zonder slaapzak, die waren we alle drie vergeten) en hoopte dat ze er snel zouden zijn.
Toen Guus en Erica arriveerde bij de hut werden ze gelijk door iedereen aangesproken of hun ‘the Dutch couple’ waren en dat een blond meisje naar ze op zoek was. Toen werd ik wakker gemaakt door een gillende enthousiaste en trotse Guus die nooit had verwacht dat ik bij de hut zou zijn. Omdat ik het zo zwaar had dachten ze allebei dat ik terug was gegaan naar het hostel. Ik was ook super trots op hun.

De tweede dag hoefden we nog maar 5 uurtjes te lopen, maar omdat mijn schoenen iets  te klein waren, waren mijn teennagels helemaal wit en pijnlijk geworden. Ik zal je de details besparen. Overal blaren en het deed zo’n zeer. Ik was zo blij toen we eindelijk klaar waren. Vanaf de snelweg gingen we hitchen (liften) en dat ging echt heel snel. Voor we het wisten waren we bij het hostel.
Vanuit daaruit gingen we meteen door naar Napier om een paar dagen bij te komen.

Na een paar dagen Napier gingen we Wellington, en daarna zijn de jongens dus doorgegaan naar het Zuidereiland. In Wellington heb ik echt superveel leuke mensen leren kennen. Daarna ging ik alleen door naar Wanganui, waar ik bijna de enigste in het hele hostel was. De dag erna weer terug naar Napier waar ik nu dus ben.  En nu is het wachten op Lars, die hier 6 maart onze tijd aankomt!

Hieronder nog een paar foto's van de afgelopen weken:

                                                 Hobbiton (hobbitland) in Mata Mata

Bilbo Baggins house

                                                            Thermal area in Wai O Tapu

                                                                      Waitomo Caves

                                                                            Roadtrip

Vanuit het hostel in Taupo (de tangoriro op de achtergrond)

Lake Taupo